این الرجبیون...

  مـاه رجـب، مـاه خـدا ...
 مــاه مبـارک رجــب آمـده تـا دلـهـای مجـذوب را به میهمـانی خــدا ببـرد.

رجــب، واقعـا مــاه خــداست. مـاهی که تلنـگـری به دلـت می خـورد که معبـودت را چگـونه می پـرستی و….

خـوشـا به حـال آنـانکـه رجـب را از پیشگـاه معبـود، شـروع کـردنـد و به سـوی نـور شتـافـتنـد.

هلال مـاه رجــب، زنـدگی و تولــدی دوبـاره را بـه عـاشقــان نـویـد می دهـد.

مـاه رجــب، فصـل جـدیـدی در کتـاب زنـدگی می گشـایـد که از عطـر دل انگیـز نیـایـش، سـرشـار است.

 در مـاه رجـب، فـرشتـه ای تـا صبـح، این گـونه نـدا می دهـد:

خـوشـا به حـال رجبـیّـون…
خـوشـا به حـال آنـان که والایی مـاه رجـب را دریـافتـه انـد…
خـوشـا به حـال آنـان که از بـرکـت مـاه رجـب، نصیـبی انـدوختـه انـد…

پوینـدۀ طـریـق بنـدگی و سـالـک راه ملکـوت و رهسپـار وادی معـرفـت و چشـم انتـظار بهـار طاعـت و مشتـاق دعـا و منـاجـات و مسـألـت که شیـر روز و زاهـدی در دل ظلمـت است و بـا اقلیـم تـوحیـد، آشنـایی دارد و از جـام محبـت و دلـدادگی جـرعـه هـایی جـانـبخـش نـوشیـده و طـالـب قــرب، کـرامـت، تعـالی و فضیـلـت می بـاشد.

آنـان که در وادی مـراقبه و شهـود در محضـر خـدای متعـال، گـام برمی دارنـد، چه خـوب، قـدر چنیـن ایـامی را می داننـد و بسیـار سخـت تـر و هـوشیـارتـر و جـدی تـر از دنیـاطلبـان، به دنبـال آن هستنـد تـا مبـادا سـودی فـانی و متـاعی ارزانی از ایـن نشئه از دستشـان بیـرون رود، مراقبـنـد تـا نکنـد نفـعی بـاقی و تجـارتی راقـی بـرای آخـرت، از کفشـان ربـوده گـردد که زیـان و نقصـان را در این می بیننـد.

حدیث قدسى:
ماه رجب را ریسمانى میان خود و بندگانم قرار داده ام؛ هر کس به آن چنگ زند، به وصال من رسد.۱
ماه (رجب)، ماه من، بنده، بنده من، و رحمت، رحمت من است؛ هر که در این ماه مرا بخواند، اجابتش کنم و هر که حاجت آورَد، عطایش کنم. ۲

۱٫ جَعَلتُ هذَا الشَّهرَ (رَجَبَ) حَبلاً بَینی و بَینَ عِبادی فَمَنِ اعتَصَمَ بِهِ وَصَلَ بِی؛( إقبال الأعمال، ج ۳،ص ۱۷۴٫)

۲٫ الشَّهرُ شَهری و العَبدُ عَبدی و الرَّحمَةُ رَحمَتی فَمَن دَعانی فی هذَا الشَّهرِ أجَبتُهُ و مَن سَألَنی أعطَیتُهُ؛ (همان، ص ۱۷۴٫)

التماس دعا
/ 0 نظر / 40 بازدید